13/1/12

Καθαρά πεζοδρόμια ποτισμένα με αίμα

Τις τελευταίες βδομάδες γίνονται καθημερινά αστυνομικές επιθέσεις στους μετανάστες έξω από την ΑΣΟΕΕ.Ασφαλίτες πετάγονται από βαν χτυπώντας οποιονδηποτε. Άλλες φορές έρχονται ΜΑΤ, τα οποια έριξαν δακρυγόνα και στο προαύλιο της σχολής.

Η αστυνομία και ο δήμαρχος ισχυρίζονται ότι όλα αυτά τα κάνουν για να πατάξουν το παρεμπόριο.  Όμως όλοι ξέρουμε ότι τα εμπορεύματα οι πωλητές τα προπληρώνουν και έτσι οι λαθρέμποροι από τις εφόδους όχι μόνο δεν πλήττονται αλλά τους συμφέρει κιόλας γιατί αναγκάζονται οι μικροπωλητές να ξαναγοράσουν εμπόρευμα (που μερικές φορές είναι το ίδιο με αυτό που τους πήρε η αστυνομία).

Με τις συνεχείς επιθέσεις έχουν δημιουργήσει ένα έντονο κλίμα αστυνομοκρατίας στην πόλη. Οι επιθέσεις δεν προορίζονται μόνο γι αυτούς που τις δέχονται αλλά και για αυτούς που τις βλέπουν. Θέλουν να δημιουργήσουν σε όλους μας την αίσθηση ότι ζούμε κάτω από ένα αστυνομικό κράτος ικανό να καταστήσει κάθε αντίσταση μάταια. Οι απειλές των ασφαλιτών (οι οποίοι «επιτηρούν την τάξη» τόσο έξω οσο και μέσα στη σχολή συλλαμβάνοντας μετανάστες) ότι «το άσυλο τελείωσε και θα μπούμε μέσα» δεν αφήνουν αμφιβολίες.

Επιπλέον, οι επιθέσεις αυτές είναι κομμάτι μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας να φτιαχτεί μια ψεύτικη εικόνα μιας ευημερούσας πόλης έτοιμη να υποδεχθεί τους καταναλωτές στο κέντρο της Αθήνας.  Φαίνεται μας απασχολεί να είναι καλή η εικόνα του πανεπιστήμιου και των πεζοδρομίων και ας πεθαίνουν δύο στενά πιο κάτω ανθρωποι από ασιτία.

Σε περιόδους κρίσης η κρατική εξουσία στοχοποιεί τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας ως υπεύθυνα για τα προβλήματα όλων μας.  Έτσι και σήμερα η κυβέρνηση, ο δήμος, τα ΜΜΕ με τη συνεργασία της ακροδεξίας έχουν μετατρέψει τους μετανάστες σε αποδιοπομπαίους τράγους.  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μετανάστες δεν έρχονται εδώ επειδή τους αρέσει ο ήλιος και οι παραλίες μαςαλλά κυνηγημένοι από τις δυτικές στρατιές (στις οποίες η Ελλάδα συμμετέχει) και την ακραία φτώχεια .Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά , καταδιώκονται από την ημιαυτόνομη στρατιωτική Frontex , την καταστολή και επιθέσεις από νεοναζί.Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα αποτελεί για τους περισότερους απο αυτούς χώρα-πέρασμα μέσα στην οποία εγκλωβίζονται λόγω της νομοθεσίας. Όσο καιρό οι καπιταλιστικές κοινωνίες τους χρειάζονται τους χρησιμοποιούν για να αυξήσουν την κερδοφορία τους και όταν πλέον δεν τους θέλουν τους στέλνουν στην εξαθλίωση.
    

Απέναντι στη βαρβαρότητα που εξελίσσεται μπροστά μας δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι.

Να αποκρούσουμε την ρατσιστική κρατική βία, πλάι στους μετανάστες. Να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους καταπιεσμένους της κοινωνίας. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύεις ότι το στόχαστρο της κατασταλτικής βίας δεν θα στραφεί και εναντίον σου όταν «τελειώσει» με αυτούς που δεν συμπορεύθηκες. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν είμαστε υπερασπιστές ούτε του εμπορίου ούτε του παραεμπορίου, απλά αντιλαμβανόμαστε ότι η δραστηριότητα τους είναι το έσχατο μέσο επιβίωσης τους. Να δημιούργησουμε κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης με τους μετανάστες ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξαθλίωση. Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Συνέλευση Αλληλέγγυων  φοιτητών/τριών ΑΣΟΕΕ

Επόμενη συνελευση: Τετάρτη 18/1 στις 4μμ στο Αμφ. Αντωνιάδου
 

10/1/12

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ για τα Συμβούλια Διοίκησης !

Προκηρύχθηκαν για τις 22/2 εκλογές για την ανάδειξη εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης (Σ.Δ.). Η όλη διαδικασία καθυστέρησε όλο το προηγούμενο διάστημα λόγω των φοιτητικών κινητοποιήσεων του Σεπτεμβρίου, αλλά έρχονται τώρα μέσα στην εξεταστική να προχωρήσουν με θράσος στην διάλυση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου.

Τι είναι, όμως, το Συμβούλιο Διοίκησης;

Το Σ.Δ. είναι το όργανο που θα αντικαταστήσει τη σύγκλητο στη διοίκηση του πανεπιστημίου. θα απαρτίζεται από 15 μέλη, 8 καθηγητές, 6 εξωπανεπιστημιακούς και 1 φοιτητή, και ουσιαστικά θα λαμβάνει τις αποφάσεις για οποιοδήποτε θέμα αφορά το πανεπιστήμιο: από την εκλογή του πρύτανη και τη χάραξη στρατηγικής έως την κατανομή των πόρων, την εποπτεία και έλεγχο της λειτουργίας του ιδρύματος. Εκλεγμένα όργανα όπως η Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου και η Σύγκλητος θα έχουν καθαρά διακοσμητικό ρόλο. Ουσιαστικά, εμείς οι φοιτητές και τα μέλη Δ.Ε.Π. αποκλείομαστε αυτομάτως από κάθε απόφαση που θα λαμβάνεται γι’ εμάς – σε κάθε περίπτωση χωρίς εμάς.

Πώς η αλλαγή επηρεάζει εμάς τους φοιτητές;

Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για ένα αυταρχικό όργανο αφού θα ασκεί εξουσία στον χώρο του πανεπιστημίου, οικονομική και διοικητική, χωρίς να ελέγχεται από κανέναν, ενισχύοντας έτσι τη διαφθορά. Κυριότερος σκοπός του θα είναι να εφαρμόσει εν μια νυκτί όλες τις διατάξεις του νόμου Διαμαντοπούλου. Τέρμα πια οι σταδιακές περικοπές σε κοινωνικές παροχές, σίτιση, στέγαση, συγγράμματα. Το Σ.Δ. νομιμοποιεί την κατάργησή τους κι επιπλέον βάζει επιχειρηματικά στελέχη να διοικούν το πανεπιστήμιο μετατρέποντάς το έτσι σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου και των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το Σ.Δ. ως πιστός υπηρέτης των νεοφιλελεύθερων πρακτικών αποσκοπεί στη δημιουργία ενός ανθρώπου που θα δουλεύει απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και θα παίρνει τόσα λίγα που δε θα μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές του ανάγκες. Σε αυτό το μοτίβο κινείται ο νόμος Διαμαντοπούλου, ο οποίος δημιουργεί έναν φοιτητή που θα επιβαρύνεται με το κόστος σπουδών του, θα αναγκάζεται να δουλεύει για να καλύψει τα δίδακτρα, θα τελειώνει ένα διαλυμμένο πτυχίο 2-3 ετών με μειωμένες γνώσεις και επαγγελματικά δικαιώματα ώστε να εργαστεί με όρους μαθητείας για να παίρνει 400ευρώ μέχρι τα 25 του χρόνια και, εν τέλει, έναν φοιτητή που θα αποξενώνεται από τους ομότιμούς του για να μην μπορεί να διεκδικήσει συλλογικά τα αυτονόητα (όπως δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους). Την ευθύνη για το μετασχηματισμό του φοιτητή αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου το Σ.Δ. : το πρώτο βήμα εφαρμογής του νόμου της Διαμαντοπούλου για την παιδεία.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι φοιτητές;

Χρέος όλων των φοιτητών, του καθένα από μας, όπως και όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι να παλέψουμε μέσα από συλλογικές διαδικασίες ενάντια στον ξεκάθαρα αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό νόμο για την παιδεία  και για την διεκδίκηση ενός δημόσιου πανεπιστημίου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, χωρίς να  επαναπαυτούμε σε λογικές τύπου “συμβούλια σοφών”. Ο αγώνας ενάντια στα Σ.Δ., στο πρώτο βήμα εφαρμογής του νέου νόμου, κρίνεται στην πράξη! Η μάχη κάθε άλλο παρά χαμένη είναι. Ήδη στο ΕΜΠ , στο ΑΠΘ και το ΕΚΠΑ έχουν παγώσει οι διαδικασίες εκλογής. Πρέπει πανελλαδικά φοιτητές, καθηγητές και διοικητικοί υπάλληλοι όχι μόνο να απέχουμε αλλά να μπλοκάρουμε στην πράξη τη δημιουργία των Σ.Δ..

20/12/11

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!! για όλους;;

Ακολουθώντας το χριστουγεννιάτικο πνεύμα των ημερών ο καλός μας δήμαρχος κ.Καμμίνης, θέλοντας να ομορφύνει την πόλη και τη ζωή μας, αφαίρεσε τα παγκάκια στη πλ.Κλαθμώνος ώστε να μη κοιμούνται πλέον εκεί οι άστεγοι. Δε μας ενοχλεί φαίνεται το γεγονός ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που έχουν χάσει τα σπίτια τους, αλλά μας πειράζει που χαλάνε τη αισθητική της εορταστικής Σταδίου. Για κάποιους λοιπόν είναι θέμα αισθητικής, για άλλους θέμα επιβίωσης.

Κινούμενη στο ίδιο κλίμα η κρατική εξουσία επιτίθεται επανειλημμένα σε μετανάστες μικροπωλητές χρησιμοποιώντας ωμή βία. Στοχοποιώντας το πιο καταπιεσμένο κομμάτι των εργαζομένων, προσπαθούν να στρέψουν την οργή της κοινωνίας προς λάθος κατεύθυνση και όχι στα πραγματικά αίτια για τα λουκέτα και την ανεργία, που είναι η κρίση του καπιταλισμού και οι πολιτικές των κυβερνήσεων που λειτουργούν προς όφελος του κεφαλαίου.

Οι μετανάστες λοιπόν κατατρεγμένοι από τις χώρες τους λόγω ακραίας φτώχειας και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων καταλήγουν , αντί για το καλύτερο αύριο που αναζητούν, να  μένουν χωρίς καθόλου δικαιώματα και να αντιμετωπίζουν φασίστες και κρατική καταστολή.

Σ’ αυτό έρχεται να προστεθεί και ο εγκλωβισμός πολλών εξ αυτών λόγω του νομοθετικού πλαισίου της σύμβασης του Δουβλίνο ΙΙ. Έτσι μη βρίσκοντας άλλους τρόπους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους λόγω της περιθωριοποίησής τους 300 μετανάστες εργάτες επέλεξαν την απεργία πείνας ως ύστατο μέσο αγώνα για τη διεκδίκηση των αυτονόητων. Η νίκη τους ήταν νίκη για όλη την εργατική τάξη και αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αγωνιστικότητας για όλους τους καταπιεσμένους.  Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μετανάστες τελικά είναι συνοδοιπόροι μας στην καταπίεση και εικόνα από το δικό μας παρελθόν και μέλλον.

Η πόλη ως Mall

Βλέπουμε λοιπόν ότι στη χριστουγεννιάτικη περίοδο, μια περίοδο που έχουν καταφέρει οι κυρίαρχοι να συνδέσουν με τον καταναλωτισμό, προχωρούν σε μια ιδιότυπη επιχείρηση εκκαθάρισης του κέντρου από οτίδηποτε χαλάει τη βιτρίνα της πόλης αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που βιώνουν αυτά τα προβλήματα. Αυτό ,όπως βλέπουμε και απο τις κινήσεις της δημοτικής αρχής, αποτέλει μονο την αρχή μιας προσπάθειας δημιουργίας μιας ψεύτικης εικόνας ευημερίας στην πόλη, κρύβοντας  τα κοινωνικά προβλήματα κάτω από το χαλί, για χάρη του κέρδους και της κατανάλωσης. Τί έχει αξία για εμάς ως κοινωνία, το να μην έχουμε συνανθρώπους μας να πεινάνε ή να έχουμε μια στολισμένη «όμορφη» πόλη για να κάνουμε τα ψώνια μας;

Τι απάντηση μπορούμε εμείς να δώσουμε απέναντι σε όλα αυτα;

Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν μόνο του απέναντι στη κρίση. Πρέπει να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας σε όσους βιώνουν την καταπίεση ασχέτως καταγωγής. Να σταθούμε απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας στρέφει τον έναν ενάντια στον άλλον. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επιζήσουμε ως κοινωνία. Ας ξαναχτίσουμε τις κοινότητες μας με συνελεύσεις στις γειτονιές και δομές αλληλοβοήθειας στη βάση της ταξικής αλληλεγγύης και ας σηκώσουμε ένα δυναμικό κύμα αντίστασης απέναντι στις πολιτικές που υποβαθμίζουν τις ζωές μας και όσους τις υπηρετούν. Έτσι θα μπορέσουμε να βάλουμε τις βάσεις για να διεκδικήσουμε και να επιβάλλουμε μια άλλη διέξοδο που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και όχι τα κέρδη τους.

Δεν είμαστε προβλήματα έχουμε προβλήματα!

Ακούσαμε τον Υπ.Υγείας κ.Λοβέρδο με περίσσιο θράσος να λέει οτι όλες οι γυναίκες πόρνες φορείς του AIDSπρέπει να απελάθουν για να προστατευθεί ο «έλληνας πελάτης» και η «ελληνική οικογένεια». Μεσαιωνικές λογικές σαν κι αυτές, που βλέπουν καταπιεσμένους ανθρώπους σαν  «κακό» εμπόρευμα για τον πελάτη δεν θεωρούμε οτι έχουν θέση στη κοινωνία μας. Και όσο η κρίση βαθαίνει θα ακούμε όλο και πιο ακραίες απόψεις που περιθωριοποιούν κομμάτια της κοινωνίας και οδηγούν στη βαρβαρότητα. Θα το ανεχτούμε;

Αριστερή Ενότητα

από τις σχολές του κέντρου της Αθήνας

Αυτόνομη Ριζοσπαστική ΕΝότητα ΑΣΟΕΕ

ΑΡιστερή ΕΝότητα Ν.Ο.Π.Ε.

ΤΟΜΗ Αριστερών Αρχιτεκτόνων

13/12/11

ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ: «ΠΑΓΩΣΕ Η ΤΣΙΜΙΝΙΕΡΑ..»

Η καθημερινότητα στη Χαλυβουργία Ελλάδας μέχρι πριν λίγο καιρό περιοριζόταν σε παλιοσίδερα, μηχανές, εργασία 24ωρης βάσης και δεκάδες εργατικά ατυχήματα. Όχι πια όμως! Εδώ και 42 ημέρες κανείς εργάτης δεν είναι στο πόστο του. Όλοι είναι συγκεντρωμένοι στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου, κάτω από ένα πανό που γράφει «εδώ, εδώ και πάλι εδώ / εμείς δε ζούμε με 500 ευρώ». Περιφρουρούν την απεργία τους που ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου, όταν η ιδιοκτησία προχώρησε σε μαζικές απολύσεις 34 συναδέλφων τους, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς αιτιολογία, με τη συνδρομή δικαστικού επιμελητή που ανέλαβε το έργο της θυροκόλλησης. Έτσι κι αυτοί αποφάσισαν ότι είτε θα επιστρέψουν όλοι μαζί στις δουλειές τους, είτε θα στολίσουν χριστουγεννιάτικο δέντρο στις πύλες της χαλυβουργίας..

Η τρομοκρατία ξεκίνησε λίγες μέρες νωρίτερα.. Στις 12 Οκτωβρίου η ιδιοκτησία κάλεσε το επιχειρησιακό σωματείο και ζήτησε τη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής, μειώσεις αποδοχών έως και 40% ειδάλλως θα ακολουθούσαν απολύσεις 180 εργαζομένων. Με ομόφωνες αποφάσεις στις γενικές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να αντισταθούν στην ασυδοσία της εργοδοσίας, η απάντηση της οποίας ήταν άμεση με 34 απολύσεις. Η επόμενη μέρα  βρίσκει τους χαλυβουργούς όχι στα μηχανήματα αλλά στις πύλες του εργοστασίου να συμπαραστέκονται στους συναδέλφους τους και να διεκδικούν τα αυτονόητα.

Σ’ αυτές τις πύλες λοιπόν δεν παίζεται μόνο το εισόδημα των χαλυβουργών αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Συμβολοποιείται η αγωνία ολόκληρου του εργατικού κινήματος που σ’ αυτό τον παρατεταμένο πόλεμο στέκει αμήχανο και φοβισμένο και μια νίκη θα αναζωπύρωνε την αυτοπεποίθηση του. Θα μετέτρεπε την ανατροπή από αυταπάτη σε ανοιχτή δυνατότητα για το μέλλον. Ωστόσο, η απεργία αυτή αποσιωπείται σκοπίμως . Δε χωράει στα δελτία των 8. Χωράει όμως στις ψυχές των εργαζομένων και της νεολαίας που δίνουν στη λέξη αλληλεγγύη ξανά περιεχόμενο και σημασία. Η αποθήκη του σωματείου έχει γεμίσει με τρόφιμα, είδη ρουχισμού ακόμα και παιδικά παιχνίδια. Καθημερινά μαζεύονται κάτοικοι της γειτονιάς, μαθητές, φοιτητές, σωματεία, δίκτυα ανέργων για να στηρίξουν την προσπάθεια των απεργών και να ενθαρρύνουν τον αγώνα τους.

Η απεργία των χαλυβουργών είναι μια δυνατή σπίθα που μαζί με το υπόλοιπο κομμάτι του κινήματος, μπορεί να προκαλέσει την πυρκαγιά της ανατροπής. Οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν ότι το μοναδικό που έχουν είναι η εργατική τους δύναμη και η αξιοπρέπεια τους. Και δεν την παζαρεύουν. Ξέρουν ότι χωρίς αυτούς … γρανάζι δε γυρνά.

«Μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση για αγώνα!
Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλων των εργατών!»

«Πέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε..»