Την ώρα που οι μάσκες της Κυβέρνησης πέφτουν…

                                                    εμείς απαντάμε  «ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ»

Προεκλογικά η σημερινή κυβέρνηση όσο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκαναν λόγο για εργασιακή ζούγκλα και έλεγαν πως θα την καταργήσουν, όμως μόνο 100 μέρες πέρασαν για να γίνει στροφή 180o και αντί για κατάργηση, η εργασιακή ζούγκλα επεκτείνεται, γίνεται πιο άγρια και μονιμοποιείται.
Αυτά που έχουν μείνει να βαραίνουν ακόμα περισσότερο στις πλάτες των εργαζομένων, των φοιτητών, των συνταξιούχων, των ανέργων είναι περισσότερη φτώχεια, περισσότερη ανεργία, άγρια λιτότητα, νέοι φόροι, τα μεγάλα βάρη για άλλη μια φορά στους ασθενέστερους.

Ξαφνικά και εκ των υστέρων το ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε πως η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά κρίση, πως λεφτά δεν υπάρχουν, το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι πολύ μεγαλύτερο, πως τα ταμεία είναι άδεια και πως η χώρα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Τα οικονομικά μεγέθη όμως ήταν γνωστά προτίμησε όμως η σημερινή κυβέρνηση να κοροϊδέψει τον λαό με υποσχέσεις και δήθεν παροχές, ωραία λόγια για πράσινη ανάπτυξη και δικαιοσύνη. Το αποτέλεσμα; Έχοντας κερδίσει τη συναίνεση του κόσμου, και με την κοινωνία αποπροσανατολισμένη και φοβισμένη από την προπαγάνδα Κυβέρνησης – ΜΜΕ, έρχεται το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη συνταγή εξόδου από την οικονομική και δημοσιονομική κρίση. Συνταγή που αποτελούσε διακαή πόθο για πολλά χρόνια. Την ίδια νεοφιλελεύθερη συνταγή που ήθελε να ακολουθήσει η ΝΔ, την ίδια συνταγή που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο, τις ανάγκες των επιχειρήσεων και των τραπεζών.

Το νεό Σύμφωνο Σταθερότητας & Ανάπτυξης που κατέθεσε η Κυβέρνηση στην Ε.Ε. για την αντιμετώπιση δήθεν, των προβλημάτων στην οικονομία υλοποιεί ακριβώς αυτή τη συνταγή. Έχουμε:
Η συνολική μείωση του πραγματικού εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων θα ξεπεράσει το10% το 2010.
Πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο πράγμα που οδηγεί στη διατήρηση του θεσμού των συμβασιούχων, των ωρομισθίων, της μερικής απασχόλησης και θα οδηγήσει και στη διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.
μείωση συντάξεων από 15% εως 35% από τις ήδη «πετσοκομμένες» συντάξεις.
Άμεση αύξηση κατά δύο έτη του μ.ο. ηλικίας συνταξιοδότησης.
Έχουμε την επίσημη ανεργία να παραμένει στο 12% χωρίς καμιά κίνηση για μείωση της.
Και φοροεπιδρομή έμμεσων φόρων που χτυπούν περισσότερο τα χαμηλά εισοδήματα (τσιγάρα, ποτά, καύσιμα).

Ένα μόνο παράδειγμα δείχνει ποιοι κερδίζουν από το χρέος και τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού κράτους. Οι τράπεζες δανείζονται με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και κατόπιν δανείζουν το κράτος με επιτόκιο 6 και 7 %. Αυτό επιβάλει το Σύμφωνο Σταθερότητας που στήθηκε για να διασφαλίζει τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου. Βέβαια οι τράπεζες που μέσα στην κρίση παρουσίασαν κέρδη 200% φορολογούνται με 15% ενώ ο μισθωτός των 900 ευρώ με 25%! Την ίδια ώρα που οι αγορές έχουν «χάσει την εμπιστοσύνη τους» στην ελληνική οικονομία και απαιτούν περισσότερα μέτρα, είναι και πάλι οι αγορές που κερδοσκοπούν εναντίων μας! Ενώ Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι οργανισμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να μας στηρίξουν απέναντι στους κερδοσκόπους απαιτούν επίσης περισσότερα και σκληρότερα μέτρα! Η νεοφιλελεύθερη  «τεχνογνωσία» του Δ.Ν.Τ. που ζήτησε ο Γ. Παπανδρέου προβλέπει Απελευθέρωση των απολύσεων, ανατροπή του ασφαλιστικού, τριετές πάγωμα μισθών, κατάργηση του 14ου μισθού. Οι σαρωτικές αλλαγές στον ασφαλιστικό νόμο που πλήττουν τους πάντες αλλά κυρίως τους νέους, σε συνδυασμό με τις φορολογικές επιβαρύνσεις σε ένα περιβάλλον ύφεσης και ανεργίας με περιορισμό των μισθών, δημιουργούν μια ζοφερή εικόνα για το μέλλον της χώρας, ένα μέλλον που θα ελέγχεται αυστηρά από τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χωρίς καμιά αναπτυξιακή προοπτική, πόσο μάλλον αλλαγή του μοντέλου της ανάπτυξης, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιβάλλει περικοπές κοινωνικών δαπανών για να μειωθεί το έλλειμμα (12% με δικά τους στοιχεία) . Αυτοί που θα πληρώσουν και θα πληγούν περισσότερο από αυτά τα μέτρα και επιλογές του ΠΑΣΟΚ είμαστε σε μεγάλο βαθμό εμείς, οι μελλοντικοί εργαζόμενοι καθώς εμπεδώνεται όλο και μεγαλύτερη «ευελιξία» και «κινητικότητα» στην αγορά εργασίας. (1 στους 6 βρίσκει δουλειά σχετική με αυτό που σπούδασε, 1 στους 4 νέους είναι άνεργος, εισαγωγή των Stage στον ιδιωτικό τομέα, κτλ).
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση στην οποία οδηγείται η κοινωνία είναι αναγκαία η αντεπίθεση της νεολαίας και των εργαζομένων. Το μήνυμα που πρέπει να εκπέμψουμε είναι «ούτε βήμα πίσω».
Να μην υπάρξει καμία συναίνεση και καμία πίστωση χρόνου απο μερίας των θιγόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας στη κυβέρνηση και σ’ αυτούς που τους ετοιμάζουν ένα δυσβάσταχτο μέλλον.

  Η απαράδεκτη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ που λειτουργούσε όλο το προηγούμενο διάστημα σαν εκπρόσωπος τύπου του πρωθυπουργού αλλά και της ΑΔΕΔΥ (της οποίας ο πρόεδρος συναντιόταν μυστικά με τον υπουργό Επικρατείας) είναι σίγουρα πολύ πίσω από τις ανάγκες του εργαζόμενου κόσμου ο οποίος θα πρέπει να παλέψει για την ανατροπή αυτής της κατάστασης και των συσχετισμών στο εσωτερικό των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών.

  Μόνη λύση είναι ο μαζικός, ενωτικός, ανυποχώρητος αγώνας των εργαζόμενων και της νεολαίας. Το φοιτητικό κίνημα είναι κομμάτι του λαϊκού κινήματος και έχει βρεθεί στην προμετωπίδα του πολλές φορές στο παρελθόν. Αν τους φόβισε το κίνημα του 06-07 ενάντια στην διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και ο νεολαιίστικος ξεσηκωμός τον Δεκέμβρη του ‘08 αυτό που τρέμουν είναι ένας «εργατικός» Δεκέμβρης σήμερα.

• ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ  ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΕΙ ΤΗΝ  ΤΕΤΑΡΤΗ 24/2
  
• ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/2 ΣΤΙΣ 11:00 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

                                                1 ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ…
Ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από ειδικό φρουρό οι κινητοποιήσεις, τις μέρες αυτής της τραγικής επετείου, ήταν απρόσμενα μαζικές παρά την τρομοκρατία που έσπερνε οι κυβέρνηση στους διαδηλωτές είτε με δηλώσεις περί «μηδενικής ανοχής»,  είτε με προληπτικές προσαγωγές και εφόδους ακόμα και σε ιδιωτικούς χώρους.  Άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων διαδήλωσαν ειρηνικά απέναντι σε ένα σύστημα το οποίο προτιμά να δίνει «στις τράπεζες λεφτά και στη νεολαία σφαίρες». Όλα τα στρώματα της νεολαίας, της «γενιάς της αμφισβήτησης»  διαμαρτύρονταν ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, στην εργασιακή ανασφάλεια και στην κατάργηση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. 1 χρόνο μετά το Δεκέμβρη του 2008, αυτός ο κόσμος που βγήκε στο δρόμο χωρίς να φοβηθεί την κυβερνητική τρομοκρατία, ανέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο ότι οι αιτίες της εξέγερσης του Δεκέμβρη υπάρχουν και σήμερα – ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό.
Η νέα «προοδευτική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απάντησε στους χιλιάδες διαδηλωτές με πολλά δακρυγόνα, πολύ ξύλο, πάνω από 800 προληπτικές προσαγωγές και πάνω από 100 συλλήψεις πανελλαδικά, (την ώρα που πέρσι όλο το Δεκέμβρη έγιναν γύρω στις 1800 προσαγωγές). Χαρακτηριστικό δείγμα της αυταρχικής στάσης των αστυνομικών αρχών είναι το χτύπημα που δέχτηκε 55χρονη διαδηλώτρια όταν παρασύρθηκε από μηχανή της ομάδας Δέλτα. Το «ατύχημα» αυτό - όπως το αποκάλεσε η κυβέρνηση – συνοδεύτηκε από χτύπημα με γκλόμπ στην αιμόφυρτη γυναίκα.
Στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 7ης Δεκέμβρη φάνηκε ξεκάθαρα, πια, ποιό ήταν το πολιτικό όφελος στο οποίο αποσκοπούσε η νέα κυβέρνηση με την ένταση της καταστολής. Δεν ήθελε να γίνει ειρηνική πορεία, δεν ήθελε αυτή η πορεία να διαλυθεί ομαλά, δεν επέτρεψε στους φοιτητές να διεξάγουν τις διαδικασίες συντονισμού του φοιτητικού κινήματος μακρία από εκδηλώσεις βίας. Στόχος το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο για άλλη μια φορά δαιμονοποιήθηκε ως η μήτρα όλων των κακών της ελληνικής κοινωνίας. Ενδεικτικό του κλίματος αυτού, αλλά και της φανερής στόχευσης της κυβέρνησης ήταν η ανακοίνωση του Αντιπρύτανη του ΕΚΠΑ που, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρούσε τα Προπύλαια χώρο εκτός ασύλου, η προκλητική περιφρούρησή τους από μεγάλη αστυνομική δύναμη ώστε να μη διαλυθεί εκεί η πορεία, αλλά κι εντολή του εισαγγελέα να μπουν αστυνομικές δυνάμεις στο χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου τη στιγμή που εκεί διεξαγόταν το συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων. Το τελευταίο σεν πραγματοποιήθηκε χάρη στην πειθαρχία του ίδιου του κινήματος που περιφρούρησε τις διαδικασίες του και την αποχώρησή του από το χώρο του Πολυτεχνείου. Την ίδια στιγμή στη Θεσσαλονίκη, με πρόφαση πάλι μεμονωμένες ενέργειες που δεν αντιστοιχούν στο κίνημα, βρήκαν πάτημα οι δυνάμεις καταστολής να καταπατήσουν το άσυλο στο ΑΠΘ.
Σοβαρή ένδειξη της σκληρής αυταρχικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ απέναντι στα δημοκρατικά δικαιώματα και του δόγματος «μηδενική ανοχή» του Χρυσοχοίδη αποτελεί το γεγονός ότι για όλες τις παραπάνω ενέργειες η κυβέρνηση δέχτηκε τα συγχαρητήρια της ΝΔ αλλά και  του προέδρου του ΛΑΟΣ.
Απέναντι σε αυτή τη βαθιά αντιλαϊκή στάση της κυβέρνησης, που συμπορεύονται μαζί της όλες οι δυνάμεις εξουσίας, μη θέλοντας να ακούσουν τη φωνή της κοινωνίας, τη φωνή της νεολαίας, εμείς απαντάμε με μαζικούς αγώνες.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ, ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

Την Πέμπτη 3/12, και ενώ υπήρχε απόφαση του Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ για την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, η πρυτανική αρχή αποφάσισε να παραμείνει κλειστή η σχολή με το πρόσχημα των κρουσμάτων του ιού Η1Ν1. Κόσμος συγκεντρώθηκε από το πρωί έξω από την ΑΣΟΕΕ για να διαμαρτυρηθεί για την κατάπτυστη απόφαση του Πρύτανη υπό την εντολή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη να κυκλώσει την σχολή με ΜΑΤ. Στην προσπάθεια των φοιτητών να διεκδικήσουν στην πράξη το αναφαίρετο δικαίωμα τους να πραγματοποιήσουν Γ.Σ., αλλά και ενάντια στην κατάφορη καταπάτηση του ασύλου δέχτηκαν την επίθεση των ΜΑΤ με δακρυγόνα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η καταπάτηση του ασύλου με αυτόν τον τρόπο πραγματοποιείται προκειμένου να παρεμποδίσει την διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων και την οργάνωση του κινήματος, που κατοχυρώνει στην ουσία το άσυλο. Γίνεται με στόχο την κάμψη του φοιτητικού κινήματος και κάθε αγωνιστικής διάθεσης και ρεύματος εν όψει των κινητοποιήσεων του φετινού Δεκέμβρη. Ένα Δεκέμβρη που με όπλο την εμπειρία της περσινής εξέγερσης της νεολαίας τροφοδοτεί τους αγώνες του σήμερα για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας απέναντι σε εκπαίδευση και εργασία (ΚΕΣ, ν.Πλαίσιο, Stage, απολύσεις, ασφαλιστικό).

Απέναντι σε όλα αυτά, ως μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου ΑΣΟΕΕ επιδιώξαμε την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης την Παρασκευή 4/12. Η Γενική Συνέλευση είναι το αρμόδιο όργανο στο οποίο λαμβάνονται αποφάσεις για της μορφές δράσης του Φοιτητικού Συλλόγου. Στην Γενική Συνέλευση εμπλέκονται όλοι οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ και έχουν λόγο στην πολιτική κουβέντα και στην συνδιαμόρφωση της απόφασης.

Καταγγέλλουμε για τις καθεστωτικές δυνάμεις ΠΑΣΠ, ΔΑΠ αλλά και την ΠΚΣ που για άλλη μια φορά σαμπόταραν με όλους τους τρόπους την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης αποτρέποντας τον Σύλλογο από το να συνεδριάσει και να αποφασίσει για τα πολιτικά ζητήματα της περιόδου.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ:
•    Συμμετοχή στην πορεία στις 6/12, ανήμερα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου με προσυγκέντρωση στις 13:30 στα Προπύλαια, και στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 7/12 με προσυγκέντρωση 12:00 στα Προπύλαια.
•    Διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης του Φοιτητικού Συλλόγου την Τετάρτη 9/12.

                                         ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΑΣΟΕΕ

                                                                                          ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ !
 «Πάνω σε τούτη την πεσμένη πόρτα δώσαμα ξανά τον όρκο – όρκο της νιότης, της ζωής, της λευτεριάς, όρκο του ονείρου και της πράξης» 

Γιάννης Ρίτσος (Η Πόρτα του Πολυτεχνείου)

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τριαντα πέντε χρόνια πριν στο Πολυτεχνείο δόθηκε ο αγώνας για ελευθερία, δημοκρατία, παιδεία και κοινωνική δικαιοσύνη ή αλλιώς ο αγώνας για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» που έμεινε στην Ιστορία τόσο για το αποτέλεσμά του όσο και για τις μαζικές, ενωτικές διαδικασίες του.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ «ΔΕΝ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
 Τι ήταν όμως πραγματικά αυτή η εξέγερση. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν αποτέλεσμα των ηρωικών πράξεων ορισμένων θαρραλέων ανθρώπων. Ήταν ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα στο οποίο συμμετείχε πλήθος απλών ανθρώπων, οι οποίοι  συντόνισαν την δράση τους, πέρα από πολιτικές «πρωτοπορίες » και κομματικές παρωπίδες, κάτω από  κοινά αιτήματα όπως: «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Κάτω η χούντα», ««Ενας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός», «Εξουσία στο λαό», «Εργάτες, αγρότες, φοιτητές».
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μεμονωμένα πρόσωπα που εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους σε αυτήν την εξέγερση με βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Ήταν το πλήθος των «ανώνυμων» ανθρώπων  οι οποίοι αγωνίστηκαν και σύνεχίζουν να αγωνίζονται και σήμερα ενεργά, διεκδικώντας αυτά για τα οποία η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έδωσε οριστική λύση, όπως η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια επέτειος μουσειακού χαρακτήρα, δεν είναι πανηγύρι των κομματικών νεολαιών, δεν είναι πασαρέλα πολιτικών που έρχονται για την απόδοση στεφάνων κάτω από το άγρυπνο βλέμα των τηλεοπτικών καμερών και δεν είναι άλλη μια αργία από τις τόσες πολλές που έχουμε μέσα στο έτος. Είναι η διατήρηση της συλλογικής ιστορικής μας μνήμης, είναι η επικαιροποίηση του μηνύματος του Πολυτεχνείου, είναι η σύνδεση των αγώνων της γενιάς του Πολυτεχνείου με τους αγώνες της σημερινής γενιάς για ίδια πολλές φορές αιτήματα.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Τριαντα πέντε χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο ζει ακόμα μέσα στους αγώνες και τα κινήματα της εποχής μας. Οι αγώνες για μια δημόσια και δωρεάν παιδεία (το διαχρονικό αυτό αίτημα που αποτέλεσε σύμβολο της γενιάς του Πολυτεχνείου), για ένα ποιοτικό εκπαιδευτικό σύστημα και για αύξηση της χρηματοδότησης στην παιδεία μεταφέρουν στο σήμερα τα αιτήματα της εποχής. Αρκεί μόνο να θυμίσουμε ότι στη Νομική οι φοιτητές οι οποίοι κατέβηκαν στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο σημαίνοντας ουσιαστικά την έναρξη της εξέγερσης έιχαν προηγουμένως εγκρίνει δύο ψηφισμάτα που είχαν ως αιτήματα: «την καταδίκη των αντιδημοκρατικών μέτρων για τις φοιτητικές εκλογές, αιτήματα για εκδημοκρατισμό, 20% για την Παιδεία».
Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, υπάρχουν οι βασικοί όροι για την αναβίωση του μηνύματος του Πολυτεχνείου. Σε μια περίοδο στην οποία η δημόσια και δωρεάν παιδεία δέχεται μια συστηματική και έντονη επίθεση από τις κυβερνήσεις και του χθες και του σήμερα υπάρχει χώρος για το μήνυμα του Πολυτεχνείου. Σε μια επόχη στην οποία με το πρόσχημα την οικονομικής κρίσης καταπατούνται χωρίς δεύτερη σκέψη τα οικονομικά και κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών υπάρχει χώρος για το μήνυμα του Πολυτεχνείου. Σε μια κοινωνία στην οποία είναι γενικά αποδεκτό να καταπατούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όταν πρόκειται για μετανάστες, να επιβάλλεται αστυνομοκρατία σε μια περιοχή αν πρόκειται για τα Εξάρχεια, να τοποθετούνται κάμερες παντού αν πρόκειται για τρομοκράτες, να συλλαμβάνεται και να σέρνεται στα κρατητήρια για αντίσταση κατά της αρχής ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου, όχι απλά υπάρχει χώρος αλλά επιβάλλεται η αναβίωση του μηνύματος του Πολυτεχνείου.